een lege tafel - nieuwe gedichten - gedachten over pozie - een plek om aan te schuiven
 
 

 

 

volgende gedicht

home

 
 
DE STAD IS NIET MEER VAN MIJ
 
s Avonds is de stad niet meer van mij.
Donker geklede jongens roepen elkaar iets toe.
Groepjes meiden raadplegen hun mobiel
en laten de keien in verwarring achter.
Zij weten waar het gebeuren gaat,
ik loop hier nog wel, maar veel te laat.
 
s Middags is de stad niet meer van mij.
Zoekend naar de juiste versnelling bij tegenwind
word ik links en rechts ingehaald door brugklassers
die achteloos met veel te zware tassen
voortsnellen in hun veel te dunne jassen
terwijl de oostenwind mij rillen laat.
 
s Ochtends kan ik nog denken dat de stad van mij is.
Ik ken de winkels op dit vroege uur,
de ruiten ademen het ochtendlicht.   
Ik zie de mensen zonder haast
en spiegel mij in elk gezicht.

 

 

 

 

 
 
lees in AD/UN over dit gedicht

Eric van Loo