een lege tafel - nieuwe gedichten - gedachten over poŽzie - een plek om aan te schuiven
 

toelichting

volgende gedicht

home

 
 
*
 
Nu je me ziet krijg je spijt. Je stelt je voor
hoe zacht mijn vel is, en vraagt je af
hoe ik dat zo schoon heb kunnen houden.
 
Je aarzelt even, knijpt je ogen halfdicht
en schept me op. Zachtjes, dat weer wel.
In de kliko is het even donker als onder de grond,
maar ik zal de laatste zijn om het verschil te zien.
 
Zoals dit gedicht met elke strofe verder
uit zijn voegen groeit, zo kennen wij allen
dingen die het daglicht niet kunnen verdragen.
Zolang we niets zien we er geen kwaad in,
maar ik was zo onnozel soms even de wolken
 
gedag te zeggen, me te oriŽnteren tussen tuinpad
en schutting, al gelden hieronder andere regels.
Kon jij die kleine bergjes echt niet verdragen?
Hoe reddeloos zou jij zijn onder dit gazon.
Heb je je ooit voorgesteld wanneer jij zelf,
onder dit gras, zonder iets om op te hopen?

© Eric van Loo

 
Een vriend van me merkte op, dat mollen op een verschrikkelijke manier wraak kunnen nemen. Als je eindelijk al iets in de klem gevangen hebt zit je opgescheept met een schattig, aaibaar maar dood beestje. Je schaamt je rot.
De mol in dit gedicht gaat nog een stap verder, en wijst ons erop dat hij evenmin boven de grond thuishoort als wij eronder.