GOUDEN UREN

 

De akkers lagen in het late licht,

de wereld ziet hij door zijn lens.

Dit zijn de gouden uren, zegt hij

en ik zag hoe een warme glans

 

zich over de kale akkers legt,

over de velden waar ik zo-even

nog aan voorbijreed, op weg naar

een bosje nieuwe natuur.

 

Op dit uur hoef ik nergens heen.

Ik kijk uit over een vijver en voel

geen muggen wolken rond mijn haar.

 

Wat herinnering wordt blijft ongezien,

iets wat later oplicht, zachtjes

zoemend rondcirkelt in ons hoofd.

© Eric van Loo