een lege tafel - nieuwe gedichten - gedachten over poŽzie - een plek om aan te schuiven
 

volgende gedicht

toelichting

home

 
 
HET GEHEUGEN EEN PARKEERPLAATS
 
Zoals ik mijn auto neerzette
op een uithoek van het terrein,
ingeklemd tussen een zwarte Volvo
en een zilverkleurige Honda,
hoe ik me zonder omdraaien
het gebouw in haastte.
 
Zoals ik de hele dag werkte
en tussen de bedrijven door
geen moment dacht aan mijn auto
die geduldig wachtte op de plaats
waar ik hem had achtergelaten,
hoe hij daar onveranderlijk stond.
 
Zoals ik bij de eerste stap naar buiten
geruisloos terugstapte in de tijd,
hoe de herinnering aan die dikke Volvo
en de scheefgeparkeerde Honda
me direct weer scherp voor ogen,
ik zonder dralen de plek weer vond.
 
Konden zo al mijn herinneringen
maar sluimeren en slapen
als een hond in zijn mand,
en hun oren spitsen zodra
mijn voetstappen op het grind,
als een sleutel in het slot steekt.

© Eric van Loo

 

 

Met dank aan Douwe Draaisma, voor zijn kleurrijke schilderingen van het geheugen in al zijn verschijningsvormen. En voor zijn verwijzing naar de hond van Nooteboom.