een lege tafel - nieuwe gedichten - gedachten over poŽzie - een plek om aan te schuiven
 
 

 

 

toelichting

 volgend gedicht

home

 
 
MEREVELDSEWEG (2)
 
Het is een wonder dat ze er nog zijn.
Kieviten. Als ik de grof geploegde akker
nader beginnen ze te krijsen
alsof ze met elke veer mij erop
willen wijzen: Blijf! Zwijg! Kijk!
Hier zijn onze jongen verstopt!
 
Terwijl ik rustig afstap binden ze in.
Ze maken wel leven maar vinden
mij te stil, te groot. Tussen
mijn boomstammen van benen
scharrelen twee donspluisjes weg,
blijven op grijpafstand staan,
wanen zich onzichtbaar.
 
Moeder kievit schreeuwt het uit:
Blijf! Zitten! Waarjee! Ziiieeeet!
Minutenlang verroer ik me niet.
Ze houden hun adem in.

 

 

 

 

 

 

 

© Eric van Loo, april 2010

PoŽzie kan soms niet anekdotisch genoeg zijn. PoŽzie kan een neerslag zijn van een ervaring, maar soms blijkt ze ons er eerder op voor te bereiden. Twee 'kievitgedichten' gingen vooraf aan de bijzondere ontmoeting met kievitjongen die beschreven is in bovenstaand gedicht: 'Mereveldseweg' (mei 2005) en 'Afspraak met kieviten' (februari 2010).
© Foto Rutger van Loo (nog zonder telelens)