een lege tafel - nieuwe gedichten - gedachten over pozie - een plek om aan te schuiven
 
 

 

home

 
 
STADHUIS TE UTRECHT
 
Het verhaal van mijn stad
begint niet bij de Dom,
die tijdloos torent boven smalle straten.
Het is het verhaal van mijn grootvader
als wij zaterdags uit wandelen gingen.
 
Hij wees mij op de grijze treden
die glommen van de voorjaarsregen.
Daarachter lagen hoge zalen
en de kalme vertrekken
van de burgerlijke stand.
 
Slechts n keer nam hij me bij de hand
en beklommen wij de grijze treden.
Hij wees mij de gebonden boeken,
de kaartenbakken
van zijn heiligdom.
 
Alles is er nog, hoor ik mezelf zeggen.
De gids doorbreekt mijn peinzen
en wijst op een detail.
Loze ramen waar de wind doorheen blaast,
het verloop van een scheve goot.
 
Een gedekte tafel schuift uit een pui
als een vreemde gedachtesprong.
Ik kan de treden niet meer beklimmen,
het paspoort in mijn handen
blijkt verlopen.  

 

Eric van Loo

 
Dit gedicht schreef ik speciaal voor de tweede editie van 'Utrecht over Utrecht' (15 juni 2008). Klik hier voor het winnende gedicht van Oeke Kruythof.