een lege tafel - nieuwe gedichten - gedachten over poŽzie - een plek om aan te schuiven
 
 

 

 

volgende gedicht

home

 
 
TíAI CHI
 
Ik zag vier mannen samenkomen
op een veldje aan de rand van de wijk.
Ze gingen staan, geworteld als bomen,
het late licht binnen handbereik.
 
Ik kon hun lome bewegingen horen,
onzichtbare was werd aan lijnen gehangen,
onzichtbare vogels bij hun staart gevangen.
En het werd stil, als nooit tevoren.
 
Alles draait om het juiste moment.
Ergens op de grens van dag en nacht
viel de sluier van de maan.
 
Alles draait om het juiste moment.
Het gaat niet om snelheid, het gaat niet om kracht.
En toch trilt de aarde in haar baan.

 

 

 

© Eric van Loo