een lege tafel - nieuwe gedichten - gedachten over pozie - een plek om aan te schuiven
 
 

 

toelichting 

volgend gedicht

home

 
 
*
 
Er wordt gefluisterd
dat hier een ijsvogel huist.
Het water rond de forten
is stil en helder
als een zondagochtend.
 
Op de overhangende tak
boven het donkere water,
pijlsnel scherend
in onwerkelijk blauw
altijd daar waar ik niet kijk.
 
Vandaag kwam ik iemand tegen
die de ijsvogel gezien had.
Ik zag nog een streepje blauw
in haar ogen en wist
dat zij de waarheid sprak.
 
Ik zal mij onzichtbaar maken,
opgaan in de ochtendmist,
tot zelfs het stilste water
mij niet meer weerspiegelt.
De kleinste beweging te vangen.
Loskomen
                      van dit
                                      verlangen
 

 

 

 

 

 

Eric van Loo

 
 
Prof. W.H.Gispen publiceerde in 2013 een schitterend boek over de ijsvogel, waarvan onlangs de tweede druk verscheen. Juist doordat de ijsvogel zo moeilijk waar te nemen is, is deze vogel al vanaf de Griekse oudheid omgeven met mythen en kleurrijke interpretaties, die tot ver na de middeleeuwen -in aangepaste vorm- stand hielden.
Bovenstaand gedicht schreef ik in 2008, ruim voor het verschijnen van zijn boek. Het is n van de gedichten die ik schreef die aan een ervaring voorafgingen, misschien zelfs deze leken op te roepen. De magie van de pozie. Het gedicht speelt zich af bij Fort Lunet IV in de Utrechtse wijk Lunetten. Enige maanden later zag ik in Boertange een blauwe bliksemschicht boven het water, ook daar boven een gracht rond een fort. En kort daarna een mooie lange observatie bij een sloot langs een fietspad, waarbij vooral het bruin en oranje opvielen, weinig blauw. Dat zag ik pas toen hij wegvloog.