volgende gedicht

ouder worden in de poëzie - start

home

Adriaan Roland Holst

uit: ‘Voorlopig’

Van Oorschot, 1976

commentaar

Dit gedicht bevat kinderlijke, maar ook zeer wijze elementen. De oude dichter loopt langs de zee, zijn geliefkoosde plek. Als een kind dat voor het eerst op het strand is raapt hij een schelp op. Maar als hij hem aan zijn oor houdt, hoort hij vreemd genoeg geen ruisen. Deze stilte wijst hem op een breuk, op de eindigheid van het bestaan. De zee trekt zich daar niets van aan en brult door, golf na golf. En de dichter beseft, dat ook de uitersten in zijn gemoedstoestanden elkaar slechts hebben afgewisseld als getijden. Hij beseft de rijkdom van een leven dat vervuld is en zegt eenvoudigweg: "Ik wil niets meer hebben". En geheel in tegenstelling tot het kind dat schelpen verzamelt en bewaart, legt de oude man de schelp weer terug bij de zee.