 |
|
|
-
Dit gedicht is een zorgvuldig verwoord portret van
een oudere vrouw, waarschijnlijk de (groot)moeder van de dichteres die mij
dit toestuurde. Het laat zien hoe iemand voortleeft niet alleen in
herinneringen maar ook in wat we van iemand geleerd hebben, wat we soms pas
beseffen als deze overleden is. Wijsheid, levenskunst. Het einde van het
gedicht doet vermoeden, dat de ik-persoon uit het gedicht zich nu in de
geportretteerde vrouw begint te herkennen, misschien omdat zij (de
ik-persoon dus) zelf ouder begint te worden. Dit is een ontwikkeling die in
veel gedichten over ouders terugkomt (denk bijv. aan
'De wolken' van Martinus Nijhoff of aan
'Foto', het openingsgedicht uit de bundel
'Geleende tijd' van Jean Pierre Rawie). Het is een universeel thema, dat ook
in dit gedicht mooi verwoord wordt.
|
|
|
|